Informacje
Żeby zachować wspomnienia, żeby utrwalić najważniejsze chwile w życiu, żeby zapamiętać najbardziej prywatne spośród wszystkich miejsc na świecie. Po to mam aparat. Po to, żeby zapamiętywał nawet to, czego ja zapamiętać nie umiem. Żeby pomagał wyrażać siebie, uczucia i pragnienia. Aparat, żeby dowodzić. Dowodzić, że to co robię jest słuszne. Mam aparat dla zabawy. Bo sprawia mi radochę zrobienie dobrego zdjęcia siedzącemu na gałęzi ptakowi. Bo lubię zimą popatrzeć na słoneczne wybrzeża a latem na ośnieżone szczyty a nie stać mnie na wyjazdy. Bo po prostu chcę. Bo fotografia to sposób na życie. Wszyscy tak robią? Nie, niektórzy zdjęcia „pstrykają”. A ja się ze zdjęciami wiążę, fotografuję tylko to, co staje się częścią mnie. Jakimś kawałkiem mnie, o którym chcę pamiętać, którego świadomość chce zawsze mieć. Bo to koi nerwy, łagodzi ból i przynosi ulgę. Bo chcę pamiętać i chce mieć do czego wracać. Nie robię zdjęć bez sensu. Fotografuję rozrzucone po świecie części mojej świadomości.